Eye opener

Achter tranen gaat een wereld open

Die geen roze bril meer nodig heeft
Eindelijk leren lopen om het lopen

En niet omdat ik ergens moet zijn

Hoewel ik nog altijd twijfel

Groeit langzaam het idee
Wat me bezielt, ik hield
Van hinkelen...

Zonder standpunt sta ik stil
Bij wat ik tegenkom
Ik kijk op en af en uit
En nog maar weinig om

Herman van Veen

Mijn ontdekkingen

In mijn eerste berichtje (nu helemaal onderaan), schreef ik dat ik elke dag iets bijzonders wil ontdekken. Maar als je daar bewust naar op zoek gaat lukt het je niet. Dat ontdekken moet je min of meer overkomen doordat je openstaat voor alles wat op je pad komt. Misschien is het je openstellen wel het moeilijkste wat er is, want je hoofd is immers zo vaak vol gedachten. Toch leer ik iedere dag meer en meer hoe ik mezelf bewust vrij kan maken om de wereld werkelijk te zien zoals die is, en niet door de filter van het denken. Een bijzondere levendige ervaring die zelfs het allerdaagse een bijzondere glans geeft. Ik ben hier dankbaar voor.

Het liedje in je hoofd

Iedereen kent dat wel: je hebt een liedje in je hoofd dat de hele dag blijft hangen. Vannacht begon het eigenlijk al... en nu hoor ik het de hele ochtend. Niet erg, want het is een heel plezierig liedje. Maar ik begon me af te vragen waar dit verschijnsel vandaan komt , of het me soms iets te vertellen heeft. Ik geloof het eigen wel, want ik vat de tekst nu anders op dan tevoren. Het is al een oud liedje, gezongen door Herman van Veen, en het gaat als volgt.

Fiets

Hé kleine meid op je kinderfiets
De zon draait steeds met je mee
Hé kleine meid op je kinderfiets
De zomer glijdt langs je heen
Met je haar in de wind en de zon op je wangen,
Rijd je me zomaar voorbij, fiets

Hé kleine meid op je kinderfiets
Je lacht en je zwaait naar een zwaan
En de vijver weerspiegelt je witte jurk
En het riet fluistert je naam
En het zonlicht speelt in je draaiende wielen,
Schitterend strooi je met licht, fiets

Hé lieve meid op je kleine fiets
Als een witte stip in het groen,
Slingert je blinkende kinderfiets,
Zich dwars door het zomerseizoen
En je rijdt maar door en je fiets wordt steeds kleiner
Plotseling ben je weg, fiets

Wat een abrupt einde eigenlijk en wat is de bedoeling die erin is gelegd? Ik geloof niet dat het alleen maar is geschreven om een mooi beeld op te roepen. Vooral dat nadrukkelijk uitgesproken 'fiets' aan het einde van de coupletten intrigeert mij. Vroeger dacht ik altijd dat er de fiets zelf mee werd bedoeld, wat ik vreemd vond klinken. Nu heb ik het gevoel dat het een werkwoord is, en daarmee krijgt het woord een andere lading: het zet mij krachtig in het NU, zoals trouwens de hele tekst. En tja, het lukt je natuurlijk nooit om daar te blijven, dus ben je weer weg op het eind? Dat zal mijn interpretatie wel zijn: past me in elk geval op het moment. En vroeger... ik had vroeger ook een fiets en een witte jurk, zodat het voelt alsof het liedje nu speciaal voor mij zingt in mijn hoofd. Liefdevol.

Jammer genoeg is het geen zomer. Ik begin genoeg te krijgen van al dat ijs en verlang naar de warmte, en ook een beetje naar dat kleine meisje van lang geleden. Bij gebrek aan een foto, doe ik alvast een stukje voorjaar hierbij als voorproefje. Wel mooi eigenlijk: dat wit. En ik herinner me opeens dat er gaatjes als bloemetjes in de stof zaten van mijn lievelingsjurkje. Heb ik de bloemetjes nu uiteindelijk gevonden?

Bosanemoontjes

Ochtendoverpeinzingen

Als je gedroomd hebt, blijft bij het ontwaken altijd wel iets van de sfeer hangen. Ik merk dat dit van grote invloed is op hoe je je dan voelt. In mijn droom was ik weer een klein meisje, overgeleverd aan de wereld zoals die nu eenmaal door mijn ouders aan mij gepresenteerd werd, en ik voelde me meteen heel onplezierig. Ik herinnerde me de nare, koude winterochtenden, waarop ik met pijn in mijn buik snel mijn boterhammetjes met hagelslag naar binnen propte, zittend met half omgeslagen dekentje bij het straalkacheltje in onze koude keuken. Daarna moest ik aan de hand van mijn moeder op een holletje naar school. Er was altijd wel een reden tot haast en ik voelde ellendig daaronder, vooral in de wintermaanden. Zo wilde ik het leven niet, maar er leek geen ander leven te bestaan.

Geen prettig vooruitzicht bij het opstaan en ik huiverde, maar ik zag al snel dat het een prachtige ochtend zou worden. De zon kiemde net boven de horizon en kleurde de lucht lichtrood. Nu ziet alles er helder en vrolijk uit. De met rijp behangen boomtakken schitteren prachtig in het zonlicht. In huis is het lekker warm en ik kan blijven zitten totdat ik er genoeg van heb. Ik pak voor die gelegenheid meestal een boek met wat wijze woorden. Dit keer sloeg ik M. Scott Peck open en ik las dat ieders wereldbeeld bepaald wordt door wat je van huis uit meekrijgt. Daarbij is het niet zo belangrijk wat de ouders zeggen, maar vooral wat zij doen. Dat gedrag bepaalt voor de rest van je leven hoe jij de wereld ziet en ermee omgaat. Gelukkig kun je dat zelf ontdekken en je verouderd wereldbeeld aanpassen aan hoe de wereld zich in werkelijkheid aan je voordoet. Precies dus wat mij vanochtend vroeg was overkomen. In de wereld die ik nu zie, wil ik wel graag leven. Ook al zou ik naar mijn werk hebben gemoeten. Ik zou dat alles heel anders ervaren hebben, omdat ik leef volgens mijn eigen keuzes. Tensminste, dat hoop ik maar... Het oude gevoel sluipt vaak binnen voor je er erg in hebt. Dus opgepast ! Want vanwaar die droom...?

Wat mij dagelijks bezighoudt

Ik probeer iedere dag iets bijzonders te ontdekken, iets waar ik enthousiast over kan worden. Dat geeft het leven kleur, naast de dagelijkse beslommeringen. Het kan van alles zijn: iets groots, iets kleins, mooi, interessant, spannend.... Als het me maar diep raakt en ik er verbintenis mee kan behouden door er mijn thema van de dag van te maken: iets om over na te denken, iets om meerdere malen te bekijken, bezinning in de ruimste zin des woords.

Dit gaat meteen wel heel erg diep, en omdat ik nog niet direct veel prijs wil geven, voeg ik een foto bij van iets waarover ik me vandaag verwonderd heb. Iets simpels, en je moet het maar zien. Het past in elk geval bij deze dag van vorst en koude en het gaf mij een gevoel van vreugde.

Mijn wintertafereel