Ochtendoverpeinzingen

Als je gedroomd hebt, blijft bij het ontwaken altijd wel iets van de sfeer hangen. Ik merk dat dit van grote invloed is op hoe je je dan voelt. In mijn droom was ik weer een klein meisje, overgeleverd aan de wereld zoals die nu eenmaal door mijn ouders aan mij gepresenteerd werd, en ik voelde me meteen heel onplezierig. Ik herinnerde me de nare, koude winterochtenden, waarop ik met pijn in mijn buik snel mijn boterhammetjes met hagelslag naar binnen propte, zittend met half omgeslagen dekentje bij het straalkacheltje in onze koude keuken. Daarna moest ik aan de hand van mijn moeder op een holletje naar school. Er was altijd wel een reden tot haast en ik voelde ellendig daaronder, vooral in de wintermaanden. Zo wilde ik het leven niet, maar er leek geen ander leven te bestaan.

Geen prettig vooruitzicht bij het opstaan en ik huiverde, maar ik zag al snel dat het een prachtige ochtend zou worden. De zon kiemde net boven de horizon en kleurde de lucht lichtrood. Nu ziet alles er helder en vrolijk uit. De met rijp behangen boomtakken schitteren prachtig in het zonlicht. In huis is het lekker warm en ik kan blijven zitten totdat ik er genoeg van heb. Ik pak voor die gelegenheid meestal een boek met wat wijze woorden. Dit keer sloeg ik M. Scott Peck open en ik las dat ieders wereldbeeld bepaald wordt door wat je van huis uit meekrijgt. Daarbij is het niet zo belangrijk wat de ouders zeggen, maar vooral wat zij doen. Dat gedrag bepaalt voor de rest van je leven hoe jij de wereld ziet en ermee omgaat. Gelukkig kun je dat zelf ontdekken en je verouderd wereldbeeld aanpassen aan hoe de wereld zich in werkelijkheid aan je voordoet. Precies dus wat mij vanochtend vroeg was overkomen. In de wereld die ik nu zie, wil ik wel graag leven. Ook al zou ik naar mijn werk hebben gemoeten. Ik zou dat alles heel anders ervaren hebben, omdat ik leef volgens mijn eigen keuzes. Tensminste, dat hoop ik maar... Het oude gevoel sluipt vaak binnen voor je er erg in hebt. Dus opgepast ! Want vanwaar die droom...?